Er is een nogal groot aantal mensen die de waarheid van de Ahmadiyya Beweging toegeven, maar ze zien er geen bijzondere reden in waarom ze formeel zo'n verklaring moeten afleggen en de plechtige belofte van trouw moeten doen.
De Stichter van de Ahmadiyya Beweging, betogen zij, was een rechtschapen dienaar van de Islam. Hij mag wel een moedjaddid, een messias of een mahdie zijn geweest, maar waarom moeten zij hem als zodanig erkennen. Het is waar, de acceptatie van een moedjaddid moet niet in dezelfde zin opgevat worden als die van een profeet. Iedere profeet verlangt een tweevoudige geloofsbelijdenis _ geloof in de Eenheid van God en geloof in zijn eigen profeetschap. Maar een moedjaddid vraagt nooit om een geloofsbelijdenis in zijn eigen persoon.
Zelfs de extremisten van Qadian zullen toegeven, dat de tekst van de gelofte die de Stichter afnam van de leden, geen vermelding bevatte van het veronderstelde profeetschap van de moedjaddid. De enige gelofte die gevraagd werd, was: IK ZAL GODSDIENST BOVEN HET WERELDSE STELLEN. Geloofsbelijdenis in de Eenheid van God en in het profeetschap van de Heilige Profeet Mohammad werd geëist om wille van het geloof. De allereerste woorden van de bai'at waren:
'Ik getuig dat er geen god is dan Allah, Die Eén is en geen deelgenoot heeft en ik getuig, dat Mohammad Zijn dienaar en Zijn Boodschapper is.'
Dus de bai'at bestond uit twee dingen: het geloofsgedeelte en het praktische gedeelte. Het geloofsgedeelte was bepaald tot God en de Heilige Profeet Mohammad, zonder de minste verwijzing naar zijn eigen persoon, terwijl het praktische gedeelte samengevat was in een zin, 'Ik zal godsdienst boven het wereldse stellen.'
En dit was het hoofddoel van de bai'at, de praktische gelofte om de zaak van de Islam te dienen. Moedjaddids worden met dit enige doel verwekt - de dienst aan de religie, en daarom willen ze mensen om zich heen, die hen bij die dienst kunnen bijstaan. Zo nodigde de Stichter van de Ahmadiyya Beweging mensen uit om samen met hem de handen ineen te slaan om voor de Islam te strijden.
Voor al die personen die niet helemaal zeker zijn van het nut van de bai'at verschaft de Heilige Qoer'aan duidelijke leiding: '. . . wees met de getrouwen', zegt het Boek (9:119). Hier is een uitdrukkelijk bevel om aktief samen te werken met al diegenen die een rechtvaardige zaak voorstaan. Het is dus een morele plicht om gehoor te geven aan de oproep van de moedjaddid, de meest oprechte persoonlijkheid van de tijd, die de meest oprechte van alle zaken, de verdediging en propagering van de Islam voorstaat. Diegenen echter, die niet naar die oproep luisteren, onttrekken zich aan een bevolen plicht en veronachtzamen het Qoer'anisch gebod. Ze verklaren een Goddelijke voorschrift als het ware nutteloos en waardeloos. God, Die alleen het beste weet hoe de Islam zal zegevieren, stelt een man speciaal voor dat doel aan. Menen diegenen die afzijdig van hem staan, dat ze het zonder zo'n gids kunnen stellen? Zeker, God staat boven alle ijdele dingen en een echte moslim is iemand, die zich met hart en ziel onderwerpt aan al Zijn bevelen.
Formele bai'at heeft een eigen psychologische waarde. Het strekt ongetwijfeld tot het versterken van het hart van de mens door hem Goddelijke vrede en voldoening te brengen. Wij hebben een konkrete illustratie hiervan in het leven van de Profeet. Ten tijde van de wapenstilstand van Hodaibiya werden 1400 metgezellen, die reeds toegewijde volgelingen van de Heilige Profeet waren en die bereid waren zich geheel op te offeren op zijn verzoek, gevraagd een nieuwe bai'at af te leggen. Dit werd onder Goddelijke leiding gedaan en toen het afgelegd was, betuigde God Zijn welbehagen en boezemde kalmte en voldoening in in hun harten. Klaarblijkelijk was deze bai'at nodig gelet op de moeilijke omstandigheid die gerezen was. De moslims verkeerden in een kritieke toestand en het was tijd voor een ongeëvenaarde moed en bai'at was noodzakelijk. Dezelfde noodzaak voor de bai'at was er in de ogen van de moedjaddid en dezelfde noodzaak is er vandaag de dag. De grootste noodtoestand die hardop roept om de alarmerende aanvallen van alle kanten op de Islam te beantwoorden is daar, vandaar de grote noodzaak van de bai'at.
Bai'at is niets anders dan een plechtige belofte in het openbaar om een bepaalde zaak voor te staan en daar klaar voor te staan. Het brengt niet alleen Goddelijke troost in het hart van de mens, maar het houdt hem ook door dik en dun vastberaden voor de zaak. Door zijn ware natuur voelt de mens schaamte om terug te komen op hetgeen hij zelf in het openbaar verklaard heeft. Dus wanneer hij voor een hogere zaak werkt en in het nauw gedreven wordt door moeilijkheden en de neiging zou krijgen om op te geven, komt deze publieke verklaring hem ondersteunen. Hij houdt eraan vast, onder de zwaarst mogelijke beproeving. De dienst aan de Islam overeenkomstig de hedendaagse eisen brengt niet een klein beetje ontbering en zelf-opoffering met zich mee. Een solide vereniging van mensen te vormen, die de zaak van de Islam onder de meest ongunstige omstandigheden hoog zou kunnen houden, was daarom een dringende noodzaak. En bai'at, een plechtige openbare verklaring, moet klaarblijkelijk de ware hoeksteen van elke soortgelijke organisatie zijn. Zelfs van een eenvoudige soldaat wordt, ten tijde van zijn indiensttreding, geëist een openlijke verklaring van loyaliteit ten aanzien van de regelingen en voorschriften te maken. Van de soldaten van de Islam, die zich om het vaandel van de moedjaddid moeten scharen, wordt slechts om die enkele reden geëist om in zoveel woorden te verklaren dat, wat er ook moge gebeuren, zij ter wille van de Islam zullen leven en sterven. 'Ik zal religie boven het wereldse stellen', dient iedereen plechtig beloven.
